Giuàn, Maria e i conticini

“Giuán, te l’set che anca mi scrivi sui social? “

“I social? Te gh’è bisôgn de l’assistente sociale?”

“Giuàn, te set propi rimast indrè ai temp dul Carlo Cùdega! I social inn quei sìt su Internèt indua la gent la scriv sü i robb e quei che lègen schiscen ul butùn e ven foeura una manina cunt ul didùn in sü, che voeur dì: me piàs, mi sunt d’acordi cun ti e cunt quel che te dìset.

Inn drè a faa inscì anca par i vutaziùn: ti te mètet sü sui social ‘na foto d’un candidato, cunt tanti bèi paròl de presentaziùn e una dichiarazione d’intenti de lü o de lé, e poeu quei ca lègg mèten ul didùn, cioè ul «laich».

“Ma davèra? Alura te vôret di che al dì d’incoeu se üsa pü fa i cumizi in piazza? Te vôret mètt, truàss facia a facia e vardàss in di oeucc? Truàss in un teatro, in una palestra, in un salùn, tücc insèma e sentì cunt i propi orecc e scambiass i pareri? A mi questa roba del virtuale là me cùnvinc mìa: te set sigüra che tücc quei che metèn ul «laich», inn propi d’acordi al cent par cent cunt ti?”

“Giuàn, se ti te ghe tanti «laich», sóta la foto o i paròl che te metú sü sul social, significa che te ghe tanti amìs, prônt a dàtt ul voto, o a spusà la tua causa! I social inn fai propi par fà savè che v’ün o v’üna inn famôs e anca i nòmm de quei ch’han schiscià ul butùn vegnen foeura, inscì tùcc i sànn chi inn i amìs e i nemìs e poeu te cerca o te tira via l’amicizia”.

“Va beh, Maria, ma questa la me par fantascienza! Ma che amicizia l’è, se la gent la se cognòss mia de persona? Mia tücc scrìv sui social e mia tücc i «laich», inn ‘na prumèsa de voto. Magari tanta gent la mètt ul «laich» senza aver legiü bèn quel che gh’è scritt”. Un dì un me amìs ha metü ul «laich» sòta al video d’una canzùn che la parlava de la primavera, ma aveva mìa schiscià sul culegamènt: la canzùn g’aveva i parol cambià, inscì par rìd e ul me amìs l’ha fai ‘na figüra de ciculatee!”

Tirèmm innanz, Giuàn e fèmm un esempi: in di paès piscinìn cum ul noster, quand te ve a vutà te pôdet mètt la crùs sul sìmbul de la lista o sul nòm dal sindich designaa e poeu te pòdett mètt la crùs su un nòm, dumà v’ün, come preferenza. Se i candidati inn dès e sui social han ciapà cent (100) laich a testa e magari dai stess persòn, poden mìa vess cent preferenz par ogni nóm. E poeu, sa voeur dì una lista cunt cinc omèn e cinc donn per la «par condicio»? Una lista inscì, se la vinc, la manda sü sett persòn e, me despiàs, ma mi pensi che sarà difìcil che la gent dia tücc i preferènz dumà ai donn… Le ipotesi podaria vèss: 2 òmen e 5 dònn; 3 òmen e 4 dònn; 4 òmen e 3 dònn; 5 òmen e 2 dònn. La parità de gèner la va a da’ via i ciàpp”.

“Ma alùra tücc chi laich lì, servun dumà a capì quanti voti pudarèss ciapà la lista e ‘l so capolista? Maria, te se adrè a faa tròpp conticini! Te me paret ‘na calcolatrice umana, comunque mi pensi che l’è mia asèe cuntà i «laich» sui social. La gent che la cugnòss i candidà, la se regorda chi inn e quel c’han fai; i candidà ch’han mia ul seguito di fans, gh’avran dedrè i sò gent, i visìn de cà, ul passa parola fra i amìs di amìs”. E poeu: dès (10) nòm di cui ses (6) noeuv… In una squadra che la pareva l’Invincibile Armata, g’ha de vèss sùcedü un quaicòss…

“Mùchela Giuàn, al dì d’incoeu, inn soprattutto i social, che servìsen a la propaganda elettorale!”

“Mi me fidarìa mia, Maria, perché un cünt l’è schiscià un butùn sul telefonino, e n’alter cunt l’è mètt ‘na crùs denter in de la cabina elettorale. I me gent, all’epoca de la Diccì e d’ul Piccì, quand se saveva con certezza chi stava de chi e chi de là, disevèn: «Dio ti vede… Stalin no!»